Toen Carlos Henrique Dos Santos jong was…
Mijn vader speelde de berimbau voor mij in mijn bed toen ik ongeveer 3 jaar was, dit was mijn eerste echte kennismaking met capoeira. Het geluid van de berimbau bleef mij achtervolgen tot ik iemand ontmoette die mij de sport leerde. Ik begon met een buurmeisje te trainen, iedereen van haar familie waren capoeiristas. Toen was ik ongeveer 8 jaar en begon met Capoeira in Rio de Janeiro. Ik was de enige in het gezin die deze sport beoefende en nu nog steeds. De Capoeira heeft mij eigenlijk uitgekozen, uiteindelijk groeide ik tot een echte capoeirista. De veelzijdige sport: Capoeira heeft mij gered van het slechte pad, niet dat ik een slechte pad opging maar ik had er alle redenen voor om het te kunnen doen door de omgeving en mijn situatie in die tijd. Feijão is mijn artiestennaam, wat bonen betekent. Een bijnaam (apelido) krijg je als je een tijdje capoeira doet.
Nu, heden …
Het moment dat ik een echte capoeirista werd was er geen weg meer terug, ik moest en zal mijn verantwoordelijkheid doorgeven. Het is een gedeelte van mij geworden, het is een manier van leven. Elke dag bezig zijn niet alleen met je gezondheid maar ook met je ingesteldheid. Ik leerde hoe ik een echte atleet moest zijn en hoe ik moet werken met mijn sport. Nu heb ik een vereniging opgezet waarbij ik lessen geef op regelmatige basis en ook demonstraties, shows, evenementen enzovoorts. De Braziliaanse cultuur wil ik ook meegeven.
Toekomst …
Ik kan mijzelf niet iets anders zien doen, ik ben en blijf een capoeirista tot ik doodga. Dit is mijn leven. Ik hoop dat Capoeira meer gekend wordt bij de mensen en dat mensen het nut ervan inzien. Uiteindelijk dit dan ook dagelijks zullen gebruiken in hun leven, dan zou de wereld er veel mooier uitzien!